Kariyerine dönüp baktığınızda çok sayıda hit müzikle karşılaşıyorsunuz Ozan Bayraşa’nın. ‘Yankı’ ve ‘Aşkın Olayım’ bunun son örneklerinden… Başarılı prodüktörün sesi de çok hoş bu ortada. Bunu da yeni projeleriyle keşfettik. Son olarak Sezen Aksu’nun ‘Yanmışım Ben’ ve Hande Yener’in ‘Romeo’sunu yeni müziğiyle harmanladı ve ortaya ‘Kimi Seviyorsun’ çıktı. Bayraşa’yla buluştuk, 22 yılı aşan müzik seyahatini konuştuk.
Bir prodüktör müziğe ne katar?
Şarkı uygunsa, bestesi ve kelamı güçlüyse çok şey katmasına gerek yok aslında. İnsanların da istediği zati o özü. Sonrasında işin makyaj tarafı başlıyor. Prodüktör bir müziğin stilini, ruh halini, hangi kitleye hitap edeceğini belirler. Arabesk bir şarkıyı klasik aranje mantığında canlı enstrümanlarla çalarsanız eski arabesk müzikler üzere olur. Modernize ederseniz küresel sound’a yaklaştırırsınız ve beşerler o müziğe arabesk demeyi bırakır.
Meslekte kaçıncı yılınızı doldurdunuz?
22 yıl oldu. Birinci Işın Karaca ve Kayahan’la çalıştım. Lakin birinci 8 yıl 3-4 müzik yapabildim. Piyasaya girmek çok kolay değil. Yırtık olmak, kendini pazarlamak gerekiyor. Benim o denli üretim yok.
İlk hit müziğinizi ne vakit yaptınız?
2008’de yaptım fakat uzun müddet o şarkıyı yaptığımdan bahsetmedim. Tuğba Ekinci’nin ‘Condom’ müziğini düzenledim. O işten biraz medet umdum; “Aa, müzik da patladı, bana iş getirir” dedim fakat hiç o denli olmadı. Mesleğimde ilerleme olmayınca ben de para kazanmak için öğretmenlik yapmaya başladım.
Öğretmenlik yaparken mesleğinizde bir kırılma noktası yaşıyorsunuz, değil mi?
Berklee Müzik Okulu, Türkiye’de sınav açtı. O sınavı burslu kazanan üç bireyden biriydim. ABD’de doğduğum için Amerika vatandaşıyım ve bir gün oraya gitmek daima hayalimdi. Hazırlıklar başladı, Boston’da mesken bakılıyor… Derken gitar hocam Fazilet Sökmen beni aradı ve şöyle dedi: “Ozan, Sezen (Aksu) aradı beni. Aranjörü Mustafa Ceceli albüm yapmış, yuvadan uçmuş, gitmiş. Kendisine beste yaparken eşlik edecek, gitar da çalabilen aranjör arıyor.”
Çok güç bir karar…
Aynen o denli. Babam o devir bana şunu sordu: “Aranjör olmak istiyorsun ve Türkçe pop müzik yapmak istiyorsun, değil mi?” Babamın bu sorusu kalma kararı vermemde tesirli oldu.
Babanızdan bahsetmişken geriye dönelim, çocukluğunuza…
Babam (Müfit Bayraşa) 1976’da devlet bursuyla Washington’a yüksek lisans ve doktora yapmaya gidiyor. Ağabeyimle (Emre Can Bayraşa) ben orada doğuyoruz. Sonra ailece İzmir’e taşınıyoruz. Babam İzmir Devlet Konservatuvarı’nda opera ve şan hocası olarak çalışmaya başlıyor. Annem de (Kadriye Bayraşa) İzmir Amerikan Koleji’nde müzik öğretmeni.
Evde nasıl müzikler çalıyordu?
Soft caz, klasik caz, klasik müzik… Müzikalleri hatırlıyorum, bir de Frank Sinatra ve Queen’i dinlediğimizi. Anne ve babam 7 yaşındayken bana piyano dersi aldırmak istediler fakat başarılı olamadılar. Klasik müziği pek sevemedim. Daha doğrusu klasik müziğin klasik devrini… Ders vakti geldiğinde kaçar, sokakta top oynardım. Hocam da beni kulağımdan çeke çeke meskene götürürdü. Sonra 10-11 yaşlarında Michael Jackson’la birlikte dans ve bale merakım başladı. Orada da babam durdurdu beni: “Tamam, dansı, baleyi seviyorsun. Ancak 35 yaşında dans mesleğin bitecek. Sonrasında koreograf olmak istiyor musun?” Oyunculuğa merak sarmıştım bir orta da. Okulun tiyatrolarında rol aldım. TRT’deki bir dizide 13 kısım bakkal çırağını oynadım.
Müzik tekrar hayatınıza nasıl girdi?
Müzik yapmak istemiyorum diyorum lakin kaçamıyorum. Hafta sonu babam şan dersi veriyor. Müzik sesine uyanıyorum. Sonra annemin öğrencileri geliyor… Bu ortada bir de çizimle ilgilendim. Ne çiziyorsun dersen otomobil, far… O periyot hayalim İTÜ’de sanayi tasarımı okumaktı fakat okul puanım düşük olduğu için konservatuvar yetenek imtihanına girdim ve kazandım.
Bıraktığımız yere dönelim… Sezen Aksu’nun stüdyosuna birinci gittiğiniz günü hatırlıyor musunuz?
Benim için inanılmaz heyecanlı ve gerilimli bir gündü. Stüdyoya girdim. İçeride Aykut Gürel ve Sezen Aksu var. Murat Bulut bilgisayarın başında. ‘Vay’ kesimi üzerinde çalışıyorlardı. Sessizce bir köşeye oturdum. 10-15 dakika sonra “Kayda gir, parçayı çal” dediler. Benim elim, ayağım titriyor. Yarım yamalak çalabildim. Sonra Stüdyo Lonca kurulduğunda ben de tam manasıyla gruba girmiş oldum. Hatta 1,5 sene stüdyoda yaşadım diyebilirim.
Günümüzde müziğin geldiği yeri nasıl görüyorsunuz?
Trendler hiç bu kadar değerli olmamıştı. Afro house diye bir çeşit çıkıyor, bütün DJ’ler afro house yapıyor. Günümüzün bende yarattığı en büyük meşakkat bu. İkincisi, beşerler eskisi üzere uygun müzik söyleyene merak duymuyor. Amma velakin hiçbir vakit ortalık güllük gülistanlık değildi. Simge’yle ‘Yankı’yı yaptığım periyoda baktığımda şunu gördüm; güzel bir şey yaparsan patlıyor. Bunu görünce de oraya tutundum.
Simge’yi biraz konuşalım mı?
Çok yetenekli, güzel hit koklayan bir müzikçi. En büyük artısı güzel melodiyi algılaması. Müzikal zevki çok yeterli. Mesela otomobilde gidiyoruz, biri müzik açsın. O kişinin benim hoşuma gidecek bir şeyi yakalaması zordur. Simge’yle o noktada âlâ anlaştık. O müziğin Doğu tarafında, ben Batı’sındayım. Onno Tunç ve Sezen Aksu örneğinde olduğu üzere.
Son periyotta prodüktörlükten yorumculuğa da geçtiniz. Neden?
Bugüne kadar kapalı kapılar ardındaydım. Toplumsal medyada da hayatımı paylaşmayı sevmiyorum. Onun yerine bunları müziklere koyarak kendimi bu halde anlatmak istedim. Müzik söylemeyi de seviyorum.
İleride konser verir misiniz?
Murat Boz’a, Tarkan’a bakıyorsunuz, onlar sahnenin insanı. Yaşıyorlar orayı. Ben elimi nereye koyacağımı bilmiyorum. Şöyle mi durayım, bu türlü mi durayım!
Son çalışmanız ‘Kimi Seviyorsun’ nasıl ortaya çıktı?
Seneler evvel bir demo yapmıştım, duruyordu. Evvel müziğin nakaratına ‘Romeo’yu koydum lakin bir türlü oraya gönderme yapamıyorum. 4 ay geçti.. Sonunda o haliyle Sezen Aksu’ya dinlettim. O müzik mı, bu müzik mı derken üçüncüde “Yanmışım ben, sönmüşüm ben”i dene bakalım dedi. Duyar duymaz konuta bir koşuşum var. Anında makasladım, cuk diye oturdu.
Klibiyle de şahsen ilgileniyorsunuz. Denetimci biri misiniz?
Control freak’in (aşırı kontrollü) tanımıyım (gülüyor). Ayrıyeten overthink (aşırı düşünme)… Ancak bu huylarım müzikte işime yarıyor. Doğal hayatı biraz zorlaştırabiliyorum bir yandan da. Mesela bir arkadaşım konuta gelirken kahveciden arayıp ne istediğimi sorduğu anda upuzun bir liste atıyorum.
‘Küs olduğumuz devir, psikolojime hiç yaramadı’
Simge’yle ayrıldınız ancak dost kalmayı başardınız…
Küslük daha makûs geliyor. Simge’yle, evet konuşmadığımız, küs olduğumuz bir devir var lakin psikolojime hiç yaramadı ki. Daha berbattı her şey. Onunla konuşmuyor olmak, arkadaşlık da yapamamak daha makûs. Öfkeyi kendi içinde yaşıyorsun zira. İkincisi, aramızdaki sorunlardan daha pahalı bir şey vardı ortada ve etkilenmemeliydi. Müzik üretmeye devam ediyoruz.
