Karacaoğlan, Yunus Emre, Âşık Ömer, Âşık Fedai, Âşık Kerem, Pir Sultan Abdal, Ruhsati, Kul Mustafa, Hasan Hüseyin Korkmazgil, Ahmed Arif, Arkadaş Z. Özger ve daha kaçları; hepsinin kelamı, onun sesiyle kulaklarımıza değdi. Aşk da sevda da hengame da daima onun sesiyle yüreklerimizde yankılandı: Usta sanatçı Sadık Gürbüz, müzik hayatının 50’nci yılını kutluyor.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun olmasına rağmen tercihini sanattan yana kullanan, sekiz yıl süren tiyatro emekçiliğinin akabinde müziğe yönelen, Ruhi Su’nun öğrencisi olarak yetişen, yarım yüzyıllık müzik ömrüne sekiz albüm, üç sinema sineması müziği ve çok sayıda tiyatro bestesi sığdıran Gürbüz, tıpkı vakitte sinema ve televizyon dünyasındaki oyunculuk çalışmalarıyla da biliniyor.
Gürbüz, 50’nci sanat yılını üç konserle kutlayacak. Gürbüz, yarın saat 20.30’da İstanbul Bülent Ecevit Kültür Merkezi’nde; 15 Mayıs saat 20.30’da İstanbul Caddebostan Kültür Merkezi Büyük Salon’da ve 12 Haziran saat 20.30’da Avcılar Barış Manço Kültür Merkezi’nde dinleyicileriyle buluşacak. Gürbüz’le, geride bıraktığı 50 yılın izlerini konuştuk.
‘TİYATROYU BIRAKMAK ZORUNDA KALDIM’
– 50 yıl evvel bu serüven nasıl başladı?
Tiyatrodan ayrıldığımda 1976 idi. Tiyatrodayken oyun müzikleri de yapıyordum. Sinema sinemaları için de yaptım; “Kara Çarşaflı Gelin” (1975), “Kaçak” (1982) ve “Şaşkın Ördek” (1983). Tiyatrodan ayrılmak zorunda kaldıktan sonra öğrencilik devam ediyordu. Halk gecelerinde müzik yapmaya başladım. Sonra müzikten devam ettim.
– Tiyatroyu neden bırakmak zorunda kaldınız?
Biz Muhsin Ertuğrul’un yetiştirdiği özel bir gruptuk. Periyodun iktidarı Muhsin Ertuğrul’u vazifeden aldıktan sonra, onun yetiştirdiği bizleri de tiyatrodan uzaklaştırdılar. Fakat biz arkadaşlarımızla dava açtık. O dava birkaç yıl sonra sonuçlandı ve arkadaşlarımız tiyatroya döndüler. Ben o ortada müzikte yolumu almıştım.
RUHİ SU ETKİSİ
– Bu 50 yılın en değerli anısı, sizin için nedir?
Kuşkusuz Ruhi Su’dur. Ruhi Su ile tanışmadan evvel ben bağırıyordum. Türkü söylemeyi bağırmak zannediyordum. Onu aslında lisedeki hocam da söylüyordu. Allah rahmet eylesin Hacer Güngör… Bağırarak türkü söylemek, müzik yapmak değildir kederi lakin bunu bana söylemiyordu. Bütün sınıfa söylüyordu. Zira bize o denli göstermişler, alıştırmışlar. Fakat Ruhi Su, türkünün bağırmak olmadığını, alkışın aldatıcı olduğunu, alkışlara inanılmaması, güvenilmemesi gerektiğini, kalıcı olabilmek için anlatılan şeyler olduğunu bana söyleyen ve beni aşikâr bir yola yönlendiren Ruhi Su’dur.
– Konserler hakkında konuşalım biraz, müziğe dönelim. Bu fikir nasıl ortaya çıktı?
Bu benim niyetim değildi, 50’nci sanat yılı konseri. Arkadaşlarım önerdi, yapalım, dedim. Biraz tehlikeli yalnız. Zira bizim dinleyici etrafımız biraz dar. Bilet fiyatlarını düşük tutmak zorundasınız. Ancak 50’nci yıl deyince de boyutunu biraz büyük tutacaksınız. Orkestrayı biraz geniş tuttuk. E doğal yük biraz daha artıyor. Gelen insanların da salona girebilmeleri için, izleyebilmeleri için bilet fiyatlarını düşük tuttuk. Lakin tekrar de tasa taşıyorum. İnsanların ekonomik şartlarını düşünüyorum. Siz nasılsanız, ben nasılsam beşerler da o denli.
‘YAŞAM, KAVGADIR’
– Sadık Gürbüz, dinleyicilerin zihninde nasıl anımsanmak ister? Şener Şen’in oynadığı bir sinema vardır, onu çok severim: Aşk Sinemalarının Unutulmaz Direktörü. Çok hoş sevda türkülerini seçip söylüyorum. Aşk türkülerini çok seviyorum. Zira ben sevgiye çok değer veririm. Dünyanın temelini sevgi olarak görüyorum. Sevgi olmazsa ne ömür olur ne hayatın istikrarı ne de katlanılabilir bir tarafı. Barışın da temeli sevgidir, hürmettir. O nedenle ben sevda türkülerine çok ehemmiyet veriyorum. O nedenle aşk türküleriyle, sevda türküleriyle, gurbet türküleriyle anımsanmak isterim.
– Sizin hengame türküleriniz de var…
Kavga itici geliyor insanlara. Halbuki hayat bir hengamedir. Hayat hengamesi veririz değil mi? Hayat hengamesi verirken yumruk yumruğa tekme tokat değildir bu. Gayret derler. Hayat gayreti derler. O sözcüğü kullanmak istemem. Eski bir sözcük. Hayatla hengame edersiniz. Yaşama karşı galip çıkmak için, yenebilmek için hengame edersiniz.
O hengameyi niye edersiniz, insan üzere yaşayabilmek için edersiniz. Sevgi içerisinde, barış içerisinde değil mi? Karşılıklı dayanışma içerisinde, toplumsal barış içerisinde yaşamak isterseniz. Zira hayat bir arbededir. Siyaset de bir hengamedir. Ömür şartlarının düzeltilmesi için verilen hengamedir.
‘Çamur deryasına karşı uğraş derneği kurun, örgütlenin!’
– Siz toplumcu bir sanatçısınız, bu duruşunuzla 50 yılı geride bıraktınız. Baskı ortamı odağında, geçmişi ve bugünü nasıl kıyaslarsınız?
Ciğerim paramparça oluyor bu soruya karşı. Bu türlü bir şey görülmedi. Bu türlü bir şey, eskilerin tabiriyle tahayyül edilemezdi. Düşünülemezdi bile. Olanaksızdı. Anayasayı dinlemiyorum, diyebilmek ne cürettir ya? Adam anayasayı çiğnediği için asıldı. Vatana ihanetten asıldı. Artık Anayasa Mahkemesi’nin kararı kalmadı. Maddesiz ve anayasasız bir ülke haline geldi. Bunu düşünebilir misiniz? Hakkınızı arayamazsınız. Cebinizdeki 5 kuruştan emin olamazsınız. Mal varlığınıza el konuyor ya… Kapitalizmin özüdür mal varlığı, onun bile garantisi yok artık. Dayanılacak üzere değil. Olmaz diyorsunuz, oluyor, O vakit ne olacak? Olmamalı kardeşim diyebilecek bir örgütlenme olacak. Nerede birleşecekseniz orada birleşeceksiniz. Çamur deryasına karşı gayret derneği kurun, orada birleşin kardeşim. Zira çamurun içerisindeyiz.
